طول عمر بیماران متاهل مبتلا به بیماری قلبی بیشتر است

28 اوت 2017- بر اساس نتایج ارائه شده در کنگره‌ی ESC، ازدواج یک عامل حیاتی برای بقای بیمارانی است که قبلاً یک حمله‌ی قلبی را تجربه کرده‌اند، همچنین ازدواج، بقای بیمارانی که دارای مهمترین عوامل خطر قلبی عروقی هستند را بهبود می‌بخشد.

محققان دانشکده‌ی پزشکی Astonدر بیرمنگام از الگوریتمی متشکل از داده های هم آیندی مرضی (Comorbidities)، ارتباطات، مدت بقا و مرگ (ACALM) بیماران انگلیسی که در فاصله‌ی سالهای 2000 تا 2013 بستری شده بودند؛ بمنظور ارزیابی اثر وضعیت تأهل  بر بقاء بیماران و فاکتورهای خطر قلبی عروقی یا حمله‌ی قلبی پیشین، استفاده کردند.

از میان 929552 بیمار بالغ پذیرش شده در طول مدت مطالعه، 25287 نفر پیش از این یک حمله‌ی قلبی را تجربه کرده بودند، 168431 نفر دارای فشارخون بالا، 53055 نفر دارای کلسترول بالا و 68098 نفر به دیابت نوع 2 مبتلا بودند. بیماران بر اساس وضعیت تأهلشان به مجرد، متاهل، طلاق گرفته یا بیوه تقسیم شدند و میزان مرگ ومیر آنها تا سال 2013 مورد بررسی قرار گرفت.

میزان بقای افرادی که پیش از این یک حمله‌ی قلبی را تجربه کرده بودند، در بیماران متأهل 14 درصد بیش از افراد مجرد بود. ازدواج همچنین برای افرادیکه که دارای 3 فاکتور خطر عمده برای بیماریهای قلبی بودند، اثر محافظتی داشت، بقای بیماران متأهلی که به فشارخون بالا مبتلا بودند تا انتهای تحقیق 16 درصد بیشتر از افراد مجرد بود. همین روند برای بیماران متأهل مبتلا به دیابت و فشارخون بالا مشاهده گردید، این افراد به ترتیب 14 و 10 درصد بقای بالاتری نسبت به افراد مجرد داشتند.

 اگر چه در مطالعات پیشین به تأثیر محافظتی ازدواج اشاره شده بود، اما مطالعه‌ی حاضر بزرگترین تحقیق در نوع خود است. این مطالعه برای اولین بار نشان داد اثرات مفید ازدواج نه تنها برای بیمارانی که پیش از این حمله‌ی قلبی را تجربه کرده‌اند؛ صادق است بلکه برای افرادی که دارای فاکتورهای خطر قابل پیشگیری بیماریهای قلبی عروقی هستند(که تا 80 درصد از حملات قلبی را سبب می‌شوند) نیز موثر می باشد.

دکتر پل کارتر نویسنده‌ی ارشد این تحقیق و محقق واحد مطالعات ACALM گفت: به نظر می‌رسد ازدواج و زندگی با یک همسر، احتمالاً سبب حمایت احساسی و فیزیکی در سطوح مختلف از تشویق بیمار به داشتن شیوه‌ی زندگی سالم تا کمک به آنها برای تطبیق با شرایط و ادامه‌ی درمانهای پزشکی، می‌شود. یافته‌های ما نشان می‌دهد که ازدواج راهی است که به بیماران برای کنترل موفق عوامل خطر بیماریهای قلبی عروقی کمک کرده و درنهایت سبب بهبود بقاء آنها می‌شود.

دکتر کارتر افزود: ماهیت یک رابطه‌ بسیار مهم است، شواهد بسیاری وجود دارد که نشان می‌دهد استرس و حوادث استرس زای شدید مانند طلاق با بیماریهای قلبی ارتباط دارند، ما همچنین دریافتیم  که میزان بقای بیمارانی که از همسر خود جدا شده اند و دارای فشارخون بالا هستند و یا یک حمله‌ی قلبی را تجربه کرده‌اند نسبت به بیماران متأهل با شرایط مشابه کمتر است.

دکتر Potluri نویسنده‌ی ارشد و بنیان گذار واحد مطالعه‌ی ACALM گفت: حملات قلبی حوادثی ویرانگر هستند و دریافت حمایت لازم از طرف همسر، دوستان، خانواده یا هر فردی که در مراقبت از بیمار دخیل است، بسیار مهم می‌باشد. پزشکان باید بیماران را به شیوه‌ای جامع درمان کنند و آنها را تشویق نمایند که در درمان خود فعال باشند و به گروه‌های حمایتی پیوسته و یا در دوره‌های توانبخشی شرکت کنند.

 دکتر Potluri گفت: یافته‌های ما حتی بیشتر به بیمارانی مربوط است که دارای عوامل خطر قلبی عروقی هستند و بدون هیچ علامتی با این بیماری خاموش زندگی می‌کنند، چنین عواملی بشدت خطر حمله قلبی را افزایش می‌دهد، بسیار مهم است که بیمارانی با چنین خطراتی که قابل پیشگیری نیز هستند، به توصیه های پزشک در مورد شیوه‌ی زندگی سالم و مصرف داروها برای کاهش این خطرات عمل کنند. همچنین وجود شبکه‌های پشتیبانی اجتماعی برای انجام اینکار حیاتی می باشد. این مطالعه بر اهمیت فاکتورهای روانی در بیماران مبتلا به بیماریهای قلبی عروقی در طب جامع تاکید دارد.

سایت خبر:

www.sciencedaily.com/releases/2017/08/170828093815.htm